نقطهء سوم در ذكر شعرايى كه مؤلف ، ايشان را نديده [ است ] . [ « 269 » ] [ رضايى كاشانى ] [ مق 980 يا 995 ق / 1582 يا 1587 م ] رضايى ، از ولايت كاشان بوده و نزد سلاطين آن ولايت ، اعزاز داشته و اشعار خوب دارد و اين دو مطلع از گفتار لطيف اوست : مطلع : از آن به وعدهء وصلم اميدوار كند * كه آنچه هجر نكرده‌ست انتظار كند * * * سخت كارى است رياضت‌كش هجران بودن * خون‌دل خوردن و دور از بر جانان بودن

--> ( 269 ) . رضايى يا رضاى كاشانى ، از تاريخ تولد وى اطلاعى در دست نيست . وى مردى نكته‌سنج و عاشق پيشه بود و از راه كتابت روزگار مىگذرانيد و در ضمن قارى بود . در 980 يا 995 قمرى از زادگاه خود به خراسان رفت و در فتنهء عبد اللّه خان ازبك كشته شد . او غزل را بسيار خوب مىسرود و با محتشم و ضميرى كاشانى محشور بود : مجمع الخواص ، ص 310 ؛ آتشكدهء آذر ، ص 248 ؛ صبح گلشن ، ص 177 ؛ قاموس الاعلام ، 3 / 2286 ؛ ريحانة الادب ، 2 / 81 ؛ لغت‌نامهء دهخدا ، ذيل عنوان كاشى ؛ الذريعه ، 9 / 2 / 369 - 370 ؛ فرهنگ سخنوران ، 1 / 384 ؛ كه دو نفر رضايى كاشانى را به‌عنوان دو نفر مستقل آورده كه هردو يك نفرند ؛ خلاصة الاشعار و زبدة الافكار ، تقى الدين كاشى ، اصل اول ، فصل اول ؛ سفينهء خوشگو ، حرف ر ؛ هفت‌اقليم ، 2 / 628 - 629 ؛ خير البيان ، برگ 257 ؛ تذكرهء حسينى ، ص 133 ؛ رياض الشعراء والهء داغستانى ، برگ 144 ؛ صحف ابراهيم ، برگ 122 ( ش 74 ) .